Aarschot

olie op canvas  80 x 140cm

In dit grote werk met sepiatinten, een beetje als in een oude foto, brengt hij belangrijke monumenten van Aarschot bijeen.  Dat Edward Moons van Aarschot hield staat buiten kijf.  Wat hem er niet van weerhield om kritisch te kijken naar wat er gebeurde en om te foeteren op wat hem niet aanstond.

Grote natuurstenen blokken bij Renier in Aarschot

olie op canvas  94 x 179 cm

“Werken in een kantoor brengt af en toe stress mee. Dat was en is bij NV Renier natuursteen niet anders. Veel offertes maken en, gelukkig, ook veel bestellingen noteren is leuk, maar de natuursteen afwerken volgens opdracht en de afgesproken levertijd respecteren brengt vaak veel spanningen mee.
Het hielp mij enorm om veel kunstwerken rondom mij te hebben in ons kantoor, Alles verspreid over alle kantoren, gangen en toonzalen. Elk kunstwerk vraagt reflectie, nadenken en interpreteren. Dat gaf mij, en hopelijk ook al onze medewerkers, rust. Het vroeg ook aandacht van onze bezoekers, iets onverwachts. Kunst staat in schril contract met de dagdagelijkse werkelijkheid en daar gaat het mij juist om. Kunst heeft de kracht om iemand op een andere voet te zetten.
Kunst hoeft niet persé “mooi” te zijn. Maar elk werk moet de toeschouwer wel aanspreken, raken. Er moet een verhaal achter zitten. De ziel van de kunstenaar moet waarneembaar zijn.
Voor mij was het ook belangrijk om de kunstenaar zelf te kennen. Ik maakte er een erezaak van om vooral te kiezen voor Aarschotse kunstenaars.
Zo kwam Warre Moons in beeld. Warre had vanuit zijn atelier zicht op onze voorraad blokken natuursteen. De stapeling van dit zware materiaal, nog in ruwe blokvorm zoals die werden ontgonnen in de steengroeve inspireerde Warre. Hij schilderde diverse werken over dit onderwerp. Het werden geen stillevens van blokken, geen landschapstafereeltjes, maar een heel eigen interpretatie en visie erop. En dat beantwoordt perfect aan het doel ervan, de toeschouwer (en vooral mij) doen nadenken, op een verkeerd (ander) been zetten.
De aquamarijne en turquoise kleuren fascineerden mij. Ze brachten de natuur nog korter bij de gestapelde blokken.
Dank je Warre! Het schilderij past helemaal in ons kantoor en vervult zeker haar doel om af en toe rust te brengen.” –  Ir François Renier

Meetshoven, 2012  een 57 ha natuurgebied in Aarschot  

olie op canvas 60 x 50 cm 

olie op canvas

olie op canvas  99 x 120 cm 

olie op canvas  79 x 89 cm

Zeilboot,  1971 

olie op canvas  58,5 x 38,5 cm 

Euforie, naar aanleiding van de geboorte van Griet.

olie op canvas  69,5 x 60 cm

videomaker: Rik Terlyn, Kunstkoppen is een project van het CC Het Gasthuis en IGCS.  Ingesproken door Griet Moons, de dochter van Edward.

“Papa was uniek.   Het koppel dat mama en papa was, dat was ook uniek.” – Griet Moons

“Hij leefde voor de kunst en hij had de kunst om te leven.  Ik ken niemand die zo’n passie had voor kunst en alles wat daar mee te maken heeft.” – Lief Moons Holemans

Vlak na zijn huwelijk met Lief maakte Edward dit stilleven in de academie.  Het werd zijn eerste werk in hun woonkamer, 1970

olie op canvas  53  x 72 cm  

Stilleven

olie op canvas  78 x 69,5 cm

Stilleven

olie op canvas  78 x 69,5 cm

Céline Moons Schellens (1905-1998) , de moeder van Edward 

olie op canvas

Edward zijn vader heette Gaston Moons.  Hij was stationschef in Aarschot.  Céline was huismoeder en een gouden mens.  Het paar woonde op de Gijmelsesteenweg en had zes kinderen. 

Abstract schilderij

olie op canvas  80 x 89 cm

“Edward Moons is volkomen zichzelf.  De man die, alhoewel blijgezind van natuur, steeds geneigd is tot dramatische situaties, maar daaraan altijd een uitlaat van hoop weet te geven.  Wellicht is dit de puurste symboliek van het cor irrequietum, van het mensenhart dat onrustig is, om het goede, het schone, het ware.” – Clem De Ridder Vlaams componist en schrijver

Abstract schilderij

olie op canvas  70 x 50 cm 

Abstract schilderij

olie op canvas  78,5 x 89 cm

Abstract schilderij

olie op canvas

“Io considero il quadro uno sguardo veloce sulla realtà.  Una lampadina che si accende e poi si spegne.”  – Pietro Lista

Abstract schilderij

olie op canvas  54,5 x 75 cm  (1976)

olie op canvas  99 x 130 cm

olie op canvas  79,5 x 90 cm

Abstract schilderij 

olie op canvas

“… Met een wirwar van dunne lijntjes legt hij met snelle, rake toetsen kleur op het doek.  Dun uitgestreken of in dikke penseelstreken, oneindig rijk aan roestbruine, vaak donkere tinten.  Olieverf is hoe divers de verf zich leent tot een breed dekkende lagen opgelegd, de penseelstreek als waterverf, heel fel verdund in fijne laagjes, streelzacht, uitgestreken.  Amper kleur, haast transparant.  Zo verdwijnen aangezichten soms bijna in de donkere achtergrond.  Alsof de persoon bescheiden haast in de omgeving verdwijnt.” – Josée Lehon kunsthistorica

Pater Damiaan, 2014 

olie op canvas  70 x 60 cm 

olie op canvas  50 x 64 cm

Zelfportret

olie op canvas

geen titel

olie op canvas  99 x 80 cm

Ondergaande zon en struiken, 2012

olie op canvas  50 x 60 cm 

Lagune – Cabanas in Portugal,  2012

olie op canvas  70 x 60 cm 

Lagune, Cabanas, 2014

olie op canvas  70 x 60 cm 

Edward Moons en zijn echtgenote Lief Holemans leerden het Portugese Cabanas kennen via vrienden omstreeks 1980.  Ze zagen het oude, eenvoudige vissersdorp evolueren maar de plek verloor nooit haar authenticiteit.  Het koppel bleef het vakantieoord trouw.  Voor Edward Moons het ideale landschap bij uitstek.  Of zeezicht natuurlijk.  In meer dan 800 aquarellen legde hij de unieke plaats vast.  Met nauwkeurigheid van de miniaturist is elk werk opgebouwd.  Het zicht, over land of zee, in plans gevat, zo dat elk werk, hoe klein ook, ons de oneindige diepte toont in heldere tinten.  Diep blauw en met een veelheid aan fijne nuances.  Behalve een goed oog vraagt waterverf grote deskundigheid.  Moons toont zich ook hier weer een meester in deze moeilijke discipline.

Lagune, Cabanas, 2017

olie op canvas  60 x 60 cm 

Lagune, Cabanas, 1991

olie op canvas  150 x 100 cm 

Ruimtefiguren, 1988  Bijna identiek die tussen planeten bewegen, vluchtend naar een andere wereld in ons zonnestelsel.
Alles gebeurt in kleurrijke transparante kleuren. Harde pessimistische onderwerpen maar met het licht van hoop in elke afbeelding.  

olie op canvas  65 x 65 cm 

Ruimtefiguren – veroveraars  

olie op canvas  70 x 60 cm 

Ruimtefiguren – geborgenheid, 1990

olie op canvas  70 x 60 cm 

Ruimtefiguren, 1991

olie op paneel  70 x 60 cm

“Hij ziet mensen als atomen, stof dat tussen lijnen wordt geperst.  Lijnen vol pijn in een wereld vol pijn.  Kleine mensjes, zonder volume, bijna identiek, zoals je van op een afstand de naar wriemelende massa op de aarde kijkt.  Ward houdt geen rekening met de anatomie, trekt slechts contourlijnen en vult die op met kleur.  Zijn mensen, zijn landschappen, zijn vormen, zijn af en ook niet af.  Zij maken deel uit van een voortdurend proces van beweging.  Zij zijn het leven zelf.  Aan deze wereld en die andere wereld wil Moons vorm geven.  Ward Moons’ thema is hard en lijkt in eerste instantie pessimistisch maar als je blijft kijken zie je het licht in elk beeld, hoop misschien?” –  Ina Stabergh auteur, stadsdichter van Diest 

Drie broers, 1999

olie op canvas  

Drie broers laten een foto nemen in het jaar 1913.  De bestuurder Jozef Moons sneuvelde in Ramskapelle in 1914.  Joseph Moons, zoon van Petrus Moons en Florentina Mertens.  Geboren op 14 juli 1893. “Gefallen op ´t veld van eer te Nieuwpoort op 23 Oktober 1914.  Begrafenisdienst in de O.L.V. kerk te Aarschot op maandag 10 november 1919.”

“Door Franstalige officieren warm gemaakt om zich als vrijwilliger te laten aanwerven.  Bijna geen opleiding en onmiddellijk naar het front gestuurd om daar in het prille begin van de oorlog heel snel te sneuvelen voor… het vaderland.  Ieder jaar gaan Lief en ik een bezoek brengen in Ramskapelle (voor mij een must).  De man in het midden van het autootje is Joseph en achteraan mijn vader Gaston (broer van Joseph).” – Edward Moons

Twee vrienden, 2013

olie op canvas  60 x 70 cm 

Struikgewas,  2017

olie op canvas  70 x 60 cm  

“Schilderen is een voortdurend gevecht leveren met de omringende wereld, zichzelf en de materie.  Laat dit gevecht nooit gestreden zijn, mogen de uitdagingen blijven, zodat de geestelijke opgang van constante kan blijven in je atelier, je enige vertrouwde wereld.” – Paul de Keulenaar leraar Atheneum Aarschot en docent Europese School Brussel

Ondergaande zon, 2017

olie op canvas 70 x 60 cm 

Landschap, 1975

olie op canvas  100 x 150 cm 

“Moons beschikt over een uitzonderlijk palet dat hij op artistiek verantwoorde wijze weet te gebruiken.  Met schijnbaar heel eenvoudige technische middelen bekomt hij kleurrijke werken die in feite een verstilde essentie zijn en waaruit terzelfdertijd een ingetoomde expressie straalt.” – Maurice Haccuria kunstschilder, beeldhouwer en graficus

Ijsland bergen, 2017

olie op canvas  90 x 80 cm 

Ijsland, 2017

olie op canvas  90 x 80 cm 

Ijsland, 2017

olie op canvas 80 x 90 cm 

Ijsland, 2018

olie op canvas  50 x 40 cm 

Ijsland, 2018

olie op canvas  60 x 70 cm

Struikgewas, 2012

olie op canvas  60 x 50 cm 

Opkomende zon, 2018

olie op canvas  70 x 50 cm 

Verre horizont, 2017

olie op canvas  70 x 60 cm

“Edward Moons was een gevoelig man.  Hij neigde soms naar somberte.  Dat uitte zich in donkere, zeg maar duistere werken.  En dan wisselden ze weer af met frisse, kleurige, figuratieve schilderijen.  Moons kon als geen ander landschappen, gebouwen en portretten vatten.” – Jan Van der Borght kunstverzamelaar

“Vissersdorp in een zuiders landschap, uitgebeeld in suggestieve kleuren.  Een poëtische wereld die je doet nadenken (was ik er maar).” – Edward Moons

olie op canvas

Afrikaanse met kind   Een liefdevol tafereel dat zich afspeelt in een harde wereld en toch volop in het eeuwige licht staat.

olie op canvas

Er zijn nogal wat zelfportretten van Edward Moons.  Hij schilderde zichzelf in vooraanzicht en profiel, met diverse gezichtsuitdrukkingen, gewoon, vrolijk of ernstig.  Het mag duidelijk zijn dat hij dat niet deed uit ijdelheid.  Het onderwerp leende zich goed om het schilderen zelf te onderzoeken.  De krulletjes van zijn baard, zijn schaarser wordende haar, de uitdrukking van de ogen.  

portret door de lens van fotograaf Berten

studies :
Normaalschool, Hoger kunstonderwijs, monumentale kunsten, schilderkunst 

Enkele van zijn individuele tentoonstellingen in België:
Sint-Rochuskapel te Aarschot (kruisweg)
de abdijkerk te Averbode (kruisweg)
Brussel : galerie ‘Astoria’ in Sint-Jacob-op-den-Coudenberg,  Cultureel Centrum Neder-Over-Heembeek

Uit zijn individuele tentoonstellingen in het buitenland:
Lüdenscheid (Duitsland) : galerie ‘S’ Rathaus
Lüdenscheid: Pauluskirche (kruisweg)
Vevey (Zwitserland) : galerie ‘Capricorne’
Tavira (Portugal) : galerie di arte

Werk vertegenwoordigd op rondreizende tentoonstellingen:
Thema : Landschap- geselecteerd in een internationaal gezelschap in het “Cultureel Centrum van Brussel”

Leraar aan de Stedelijke Academie voor Beeldende Kunsten te Aarschot.

Presentator en samensteller van de ‘Kunstbabbel’:  In 1989 begon kunstschilder Edward ‘Warre’ Moons met de Aarschotse Kunstbabbel. In al die jaren ontving hij enkele honderden, vaak markante figuren uit de wereld van kunst, muziek, sport, politiek, enz… .

Edward Moons kreeg drie maal de Toetenelprijs te Brussel en verwierf de Bob Courtensprijs te Antwerpen. 

Edward Moons kreeg de Prijs van de Aarschotse Cultuurraad in 2001.

Affiche naar aanleiding van een tentoonstelling in de winkelramen van Aarschot in 2019.

Met dank aan André Matthijssens, fotograaf

spoorweg Aarschot

Zwanenstraat – Aarschot – Een venter komt langs met een stootkar. Hij verkoopt melk per liter en schept met een maatbeker rauwe melk uit een ton in de kookpot die iedereen naar buiten brengt. Dus geen verpakking!

Jan Symons, de broer van Frans

Maria Symons Van Tongelen (1928-2018)

Elzenhof

Duitse moeder en dochter voor de Orleanstoren (omstreeks 1958)

Schaduwkinderen met de bal

Rocco Granata – Witte Molen – Aarschot

Duitse vriendin en Yvonne Van Tongelen, omstreeks 1958

Maria Symons Van Tongelen (1928-2018)

Roland Van Tongelen

Aan de heide in Aarschot

De wereldtentoonstelling van 1958

De wereldtentoonstelling van 1958 – vrouw met zwarte handtas is Maria Symons Van Tongelen en Yvonne Coppens met witte handtas

Expo 58

Duitse vriendin en Maria Symons Van Tongelen

Cannes

Cannes

Cannes

Expo “58 Canadees paviljoen

Walter Godefroot (°1943) bijgenaamd “De Vlaamse bulldog”

Toen wij nr A kwamen won vanuit leuven en de patisserie hadd overgenomen v lina noppen jongste dochter v de zwaan bleven zij en hr dochter claire ng enk jaren meewonen tt ze in 1958 het huis verkochten a m ouders….in 1957 trouwde de dochter mt een beroepsmilit ook toen was de markt vrij leeg en weinig autos ze riep nr de overkant nr leon v de century Leon k ga trouwen en leon antw ja ik ook !! Lina had ons huis per legaat gekreg omdat ze hr ouders de bazen v de zwaan tt hun dood had verzorgd haar andere broers en zuster hadd dr geen deel in en ze kwamen in ruzie mr bij dit huwelijk was dat al gemilderd ze kwamen allemaal wr samen…ze gaan allemaal nr de kerk met e kollone autos mr als ze terugkeren nr de markt kmt de auto v h verse echtpaar in botsing mt e auto die v de markt wegrijdt richting martelarenstr toen dubbele richtingsverkeer. Mit Cock ook bij t gevolg smijt hr deur open roept hl luid Verdoeme ! Als ge op den dag v uwen trouw een botsing hebt ist nr de kloten…!! En inderdaad dat huwelijk is na 2 jr gescheiden…pa moest de kippen en t vlees bakken i d oven t feest ging door bij ons na e tijd hadd ze allemaal gd gedronken en begonnen ze weer ruzie te maken over t huis…ze gingen allemaal uit mekaar veel vroeger en in ruzie…de bruid e de moeder lina bleven huilend in mekaars armen achter….! Bien mal acquis ne profite jamais….zoals k zei verkocht lina t huis in 1958 vr 750 000 fr een vermogen in die tijd…ik was 5 jr en we gingen nr notaris d’Hooghe met een grote tas geld in briefjes ik heb nooit mr zoveel geld bij mekaar gezien als toen….2 uren hebben ze daaraan moeten tellen…! Heb dat bij de notaris nu nog verteld toen ik het e 10j geled verkocht na t overl v m ouders die mst flink lachen….mr de clou v t verhaal lina kocht mt dat geld 2 apptm in antwerpen betaalt die en de aannemer gt faiilliet….al het geld in rook opgegaan !!!!

Eric met Steiff beer. Die beer ging overal mee. Onafscheidelijk, staat op meer foto’s… Toen hij helemaal tot op de draad versleten was en benen en armen er af vielen besloot ma: “We gaan hem cremeren in de oven van de bakkerij en ik zal de ceremonie leiden…

Op de Bonenwijk rechtover beenhouwerij vantriecht was e cafe daar werd elke dag verse soep gekookt een koppel reed daarmee rond in ee auto met klokje op dak dat belde…elke voormiddag kon je enkele soepen krijgen de mensen kwamen dan buiten mt pannetje tomatensoep hadden ze altijd de andere varieerden vers gemaakt mt veel groenten…mmmm lekker

Die mt de soep hebben dat jaren gedaan zeker mr dan 20j hoe ze heetten weten ng wel aarschottenaren

k heb genoten v Mit Cock zulke figuren moesten onsterfelijk zijn….ze zei teg ons ma Stuurt ullen Eric meer na de schuit zo ne ferme kadee….

In artikel v mit cock is er sprake v berta flo v de cafe unitas naast de cinema daar is nu CeA berta gd gekend kwam bij ons pistolekes halen nadat ze s morg cafe had gekuist ma zei berta ge hebt uw pull verkeerd aan binnenste buiten…ja menneke zei ze k ben a kuisen en seff doe k die te goei aan!

Een andere keer kmt bertha mt e sacoche vol mt gazettepapier en onderaan hr portemonee ma zegt bertha waarom die sacoche vol gazettepapier? Wel menneke als m sacoche i de cafe staat en ze kijken erin en ze zien al dat papier zull ze die nt zo gauw pikken en meenemen…! Wakkere vrouw die bertha haar dochter trouwde mt zoon v grote garage meelbergs i diest e bertha ging mee…!

Naast de Zwaan in t zwanestraatje woonde Rosa en hare man een schoenmaker…als k schoenen mst wegbrengen v ma zei hij Amaai zo n schoon schoenekes die zal ze toch nie in oschot gekocht hemme mo ne sjieke winkel in brussel…! Hij en Rosa hadd gn kinderen ik hoorde als kind vertell dat rosa een heel schoon vraa geweest was die vl succes had in de oorlog….vlak vr hun huis stond e grote houten telefoonpaal die tot a hun dak reikte.. t was zomer en hr man lag mt de venster open in bed…beneden stond rosa tegen die paal mt een duitse officier boven zag hr man de paal trillen vanuit z bed en hij riep Rosake komt na sloape t is al zo loat…! Die officier was daar echt aan t neuken vertelde men in de jaren 50 en die paal ging heen e weer

Ma en ik gingen op dag nr ijzerwinkel den anker voor ons staat e vrij lompe dame v buiten ze vraagt Ne pisemmer meneer..bon…hoe grt mt die zijn madame? Ooh antw ze…een zijkzel of tien !!man keek nr mij nr mr van de plas wij doken achter de rekker en schuddend v t lachen…!! La petite histoire d aarschot…

Doken achter de rekken…

Man ik heb ng pastoorschandaal kende je pastoor govaerts

Govaerts was onderpastoor woonde rechtover not wellekens

Lucienne v sweefeld was zijn minnares ze was zot en bezeten v hem

Mijn ma had zo marsepein op een rol ze komt binn en zegt geef me zo is 20 cm van diene rol k steek dat in brisvenbus v govaerts…ma zei mr lucienne…das erover zoiets doede nie !!!

Ze kreeg e dochter Miriam is nu direct v damiaanschool…ik zag ze enk jaren geleden op tv nieuws…k spring recht en roep teg jan….k zie govaerts…damned…miriam borremans !!!



Helem da smoeleke v govaerts….als e deja vu !!!!mon dieu!

Govaerts is bij de bisschop mtn gaan uitleg geven is verbannen uit aarschot naar blaasveld !!!

De ouders van Eric: Georges Buseyne (1923-2009) en Cecile Lalleman (1926-2010)

Er zijn in A ng veel grappige stoten gebeurd..Germaine die elke dag bij ons werkte ging koken mt hr zus mariette bij trouwfeest communiefeest enz…op e feest in gelrode probleem ze hebb gn grote kookpot vr de soep…ooh zgt die vrouw als we nu eens de grote pisemmer gebruiken goed uitwassen….wordt gedaan aan tafel is de soep uitgeschept en zgt de vrouw tegen de gasten…Kunde da nu smaken dat soep in pisemmer is gekookt….

Wel de macken was een louche figuur..men zei dat hij e dubbel leven leidde elke wk nr bxl ging om filmrollen te halen vr zijne cinema op de bonenwijk mr terwijl zijn minnares bezocht..hij verkocht een huis a iemand die betaalde meteen cash een voorschot mr bij de notaris zei de macken…k heb niks gekregen…! De gedupeerde vertelde dat a josse en die werd zoo kollerig…die zei wacht e bekke…!!! De zaterdag nadien gaat ze nr de avndvoorstelling volle zaal voor de film begon wipt josse op de bunne en zegt mensen wete al v de macken gft korte uitleg…en zegt ze De macken kan nie kakken want zijn gat is toegebakke !! De zaal lag plat v lachen…mack durfde enk weken nie mr in zijne cinema komen…dat feit mt voorschot is in orde gekomen…dankzij Josse…!

Golgotha, Aarschot 1978

90 x 80 cm

acryl met paletmes op canvas

Golgotha is de naam van de heuvel buiten de muren van Jeruzalem waar Jezus  gekruisigd is.  Golgotha betekent schedelplaats.  Bij vastentijd  Calvarieberg genoemd.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Golgotha est le nom de la colline à l’extérieur des murs de Jérusalem où Jésus a été crucifié.  Golgotha signifie lieu de crâne.  Au Carême appelé Calvaire.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Golgotha ist der Name des Hügels ausserhalb der Mauern von Jerusalem, wo Jesus gekreuzigt wurde.   Golgotha bedeutet Schädelort; während der Fastenzeit wird er Calvary genannt.   

75 x 90 cm

Zonder titel.

acryl met paletmes op metaal

Sans titre.

acrylique avec couteau à palette sur métal

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Metal

80 x 100 cm

Ontstaan der werelden, Aarschot 1977

acryl met paletmes op canvas

kom, haal rustig adem

nu we eindelijk weten waar kosmische straling vandaan komt

is het gek dat we niet banger zijn dan voorheen

we horen de hemel boven ons kraken

voelen hoe het zwarte gat aan onze ledematen trekt

aan wat cirkelt in langzame lucht

aan wat glijdt door eenzaam water

kom, strijk je lichaam neer op deze driftige aarde

staar naar het raadsel van de duisternis en weet

de wolfharing zwemt in jou

de kraanvogel vliegt in jou

toch val je zo gemakkelijk uit elk moment

kom, klap je vleugelvinnen open

en tover opnieuw vuur  uit het niets  

SARAH MICHAUX

Origine des mondes, Aarschot 1977

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ursprung der Welten, Aarschot 1977

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

90 x 100 cm

Zonder titel.

acryl met paletmes op metaal

Sans titre.

acrylique avec  couteau à palette sur métal

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Metal

100 x 80 cm

Zonder titel, Aarschot 1970 

acryl met paletmes op canvas

Gedicht van Sarah Michaux:

We vergeten dat we voortdurend uit elkaar vallen

We proberen orde te bewaren, ons lichaam binnen lijnen te leggen

ons hart net genoeg te laten bonzen dat het niet uit onze lijven

 springt.  We kijken in spiegels en dimmen het licht.  We dimmen.

Morgenrood fluistert de belofte dat vandaag de dag is waarop

 we een ontdekking zullen doen, elke avond vergeten we hoe

 opnieuw uit elkaar te vallen.

Liever waren we een schors van brein in elektrisch water

met iets dat ons genoegens voert zodat we denken

iets te smaken, ons voor altijd de mooiste wanen.  

Sarah Michaux

Sans titre, Aarschot 1970

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel, Aarschot 1970

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Zonder titel.

acryl met paletmes op canvas

Sans titre. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel. 

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

88 x 100 cm

Zonder titel.

acryl met paletmes op metaal

Sans titre.

acrylique avec couteau à palette sur métal

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Metal

acryl met paletmes op canvas

“KIJK NIET ALLEEN MET UW OGEN, MAAR KIJK OOK MET UW HART.” – Miel Deca 

acrylique avec couteau à palette sur toile

“NE REGARDES PAS SEULEMENT AVEC TES YEUX, MAIS REGARDES AUSSI AVEC TON COEUR.” – Miel Deca 

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

“SCHAU NICHT NUR MIT DEINEN AUGEN, SONDERN SCHAU AUCH MIT DEINEM HERZEN.” – Miel Deca

Zonder titel.

acryl met paletmes op canvas

Sans titre. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Seiner Kunst ist geprägt von der Suche nach neuen Ausdrucksformen.  Die Materialität des Werkes und seine Präsenz im Raum gewinnen an Bedeutung.   Gegensätze wie Schwere und Leichtigkeit, Fülle und Leere, Härte und Weichheit charakterisieren die oftmals abstrakten Objekte.

Die dabei aufgewendete Energie bleibt erhalten, wandelt sich aber in ihrer Form.

Zonder titel.

acryl met paletmes op canvas

Sans titre.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

90 x 80 cm

Het circus, Aarschot (1967)

Le cirque, Aarschot (1967)

Das Zirkus, Aarschot (1967)

Paardjesmolen.

acryl met paletmes op canvas

Le Manège.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Der Pferdemühle.

Acryl met Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Boten.

acryl met paletmes op canvas

Les bateaux. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Boten.

Acryl mit Spachtel aur Leinwand

80 x 70 cm

Boten.

acryl met paletmes op canvas

Les bateaux. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Boten.

Acryl mit Spachtel aur Leinwand

80 x 70  cm

Vaas met bloemen.

acryl met paletmes op canvas

Vase à fleurs.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 70 cm

Vaas met bloemen, Aarschot (1970)

acryl met paletmes op canvas

Vase à fleurs, Aarschot (1970)

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen, Aarschot (1970)

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Stilleven met bloemen.

acryl met paletmes op canvas

Nature morte avec fleurs.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 70 cm  

Bloemenvaas, Aarschot (1970)

acryl met paletmes op canvas

Vase à  fleurs, Aarschot (1970)

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen, Aarschot (1970)

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Stilleven.

acryl met paletmes op canvas

Nature morte.

acrylique avec couteau à palette sur canvas

Stilleben. 

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 90 cm

Stilleven  (1977)

acryl  op canvas

Nature morte  (1977)

acrylique sur toile

Stilleben  (1977)

Acryl auf Leinwand

80 x 90 cm

Heide.

acryl met paletmes op canvas

“Het resultaat van zijn techniek is een stortvloed van helle, levensblije Zuiderse en Pallieteriaanse kleuren.  Niet zelden komen ze op de toeschouwer af, als een lichtballet, als een klaterend waterspel.” – Dr. fil. Paul Kempeneers (1972)

Bruyère.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Heidekreut.

Akryl mit Spachtel auf Leinwand

Landschap.

acryl met paletmes op canvas

Paysage.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Landschaft.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Landschap, Aarschot 1971

acryl met paletmes op canvas

Paysage, Aarschot 1971

acrylique avec couteau à palette sur toile

Landschaft, Aarschot 1971

Acryl met Spachtel auf Leinwand

Miel Deca, Titularprofessor an der Kunstakademie in Aarschot ist der Maler des Hagelandes.  Die Liebe für die Farben ist ihm angeboren.  Form und Inhalt decken einander stets in Kraft und Spontanität.  Sein Werk ist postexpressionistisch mit einer immer stark geschlossenen Einheit, farbenreich, lebensbejagend und temperamentvolle.

70 x 80 cm

Winterlandschap.

acryl met paletmes op canvas

Paysage d’hiver.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Winterlandschaft.

Acryl met Spachtel auf Leinwand

Drie hoppers.

acryl met paletmes op canvas

Vertolker van de innerlijke hartstocht.

“Heel zijn leven is Miel Deca een rustig man geweest die gewetensvol te werk gaat.  Zijn stoïcijnse kalmte zou men kunnen uitleggen als gelatenheid of flegme, doch in waarheid is hij een man die verteerd wordt door een hartstochtelijk vuur om het hoogste te bereiken en het beste te verwezenlijken.” – Staf Van Gelder, schrijver

Trois saules. 

acrylique avec couteau de palette sur toile

Drie Kopfweide.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Maler  Deca war  Interpret der inneren Leidenschaft.  

“Während seines ganzen Lebens war Maler Miel Deca ein ruhiger Mann, der mit grosser Begeisterung arbeitete.  Man könnte seine stoische Ruhe als Zurückhaltung betrachten. In Wahrheit war Miel Deca ein Mann,  der von einem leidenschaftlichen Feuer verzehrt wurde um das Höchste und das Beste zu erreichen.” – Staf Van Gelder, Schriftsteller

80 x 70 cm

Langdorp.

acryl met paletmes op canvas

80 x 100 cm

Dorpje.

acryl met paletmes op canvas

Petit village.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Kleines Dorf.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

90 x 80 cm

Langdorp.

acryl met paletmes op canvas

Le village Langdorp en Brabant Flamand.

acrylique avec couteau sur toile

Une chose est sûre “Deca est pour Aarschot l’inévitable, l’indispensable.”

Das Dorf Langdorp in Brabant.

Acryl met Spachtel auf Leinwand

80 x 100 cm

“Het laaien van je kleur zelfs in het zwart

draagt stempel van je onstuimig hart dat

met zijn eigen ritme liefde zaait over het vlak in drievoud :

warmte voor het oog vriendschap voor het wonder van de schepping,  

één-klank met de medemens en de natuur.

Jij staat er midden in en kijkt tot het absurde wijkt en jij

geduldig te vangen weet wat sinds jaar en dag schoonheid heet.

Het drijven van je mes op kleur bergt in zich verwondering en

het ontstijgen aan sleur van alledaagse nietigheid.” – Freek Dumarais dichter – leraar plastische kunsten  (1974)

Het dorp Tielt-Winge in Vlaams-Brabant.

acryl met paletmes op canvas

“Miel Deca brengt geen verf aan door middel van de traditionele verfkwast.  Dat doet hij alleen voor de grondlaag, die bestaat uit een donker vlak van bruin, mauve en zelfs zwart. Vervolgens bestrijkt hij het doek met een paletmes, zodat het schilderij wordt opgebouwd met vegen, met grote kleurvlakken, met brede strepen die de diepere indrukken van de kunstenaar weergeven.” – Dr. fil. Paul Kempeneers

Le village Tielt-Winge en Brabant-Flamand.

acrylique avec couteau à palette sur toile

“Le peintre Miel Deca n’applique pas de peinture avec le pinceau traditionnel pour ses tableaux.  Il ne l’utilise que  pour la couche de base  constituée  d’une surface sombre de brun, mauve et même noire.  Puis il recouvre la toile, ou le métal  au couteau à palette de sorte que la peinture est construite avec des balayages de grandes zones de couleur  de larges bandes qui reflètent les impressions plus profondes de l’artiste.”  – Docteur en Philosophie Paul Kempeneers

Das Dorf Tielt-Winge in Brabant.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

“Der Maler Miel Deca färbt nicht mit einem traditionellen Pinsel.  Er tut dies nur für die Basisschicht, die eine  dunkle Oberfläche von braunem, Mauve und sogar Schwarz darstellt.   Dann bedeckt er die Leinwand mit einem Spachtel, damit das Gemälde entsteht.  Das Gemälde ist mehrmals aus grossen Farbflächen mit breiten Streifen aufgebaut, die die tieferen Eindrücke des Künstlers widerspiegeln.” – Doktor  Philosofie  Paul Kempeneers

80 x 90 cm

150 x 200 cm

Herfst.

acryl met paletmes op canvas

L’automne.

acrylique avec couteau à palette sur toile

“Ces arbres qui parlent…  Les rêves naissent dans un esprit qui n’est pas tout à fait humain, mais ressemblent plutôt à un murmure de la nature.” –  Carl Gustav Jung

Herbst.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 70 cm

Dorpje.

acryl met paletmes op canvas

Er is een helse stem in jou die je palet beveelt

de sprankelende tinten steelt

voor het scheppen van een menuet van kleuren.

Er is een hand in jou die onophoudelijk delft 

naar de diepste graven van je hart

een expeditie naar het licht.

Jij zocht het prille morgendal maar vond een ruige rots.

Bouw er je huis van vlakken en les je tergende dorst

aan de eeuwige bron van koloriet.”

– Gie Luyten, redacteur kunsttijdschriften, presentator BRT (Belgische Radio- en Televisieomroep),  (1977)

Petit village.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Kleines Dorf.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Maaister.

acryl met paletmes op canvas

Paysanne. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Die Frau des Bauern.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 90 cm

Het bos.

acryl met paletmes op canvas

Le bois.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Der Wald.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Winter.

acryl met paletmes op canvas

L’hiver.

acrylique avec couteau sur toile

der Winter.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Winter.

acryl met paletmes op canvas

L’hiver.

acrylique avec couteau sur toile

Der Winter.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

50 x 60 cm

Dorpsgezicht.

op canvas

Vue sur le village.

sur toile

Das Dorf.

auf Leinwand

40 x 60 cm

Boerderij.

op canvas

“Als jongen van een jaar of zes volgde hij al les aan de tekenschool van Aarschot.  Hij woonde in Gelrode en liep twee keer per week enkele kilometer naar de tekenschool en terug.  Een fiets had hij niet.  Die kreeg je toen voor je plechtige communie als je ouders goed in de centen zaten.  Dat waren uitzonderingen.  Later verhuisden Miels ouders naar het Aarschotse centrum en werd het voor hem makkelijker om tekenschool te volgen. – Elza Deca Dehond (1924-2006)  –  echtgenote

La ferme.

sur toile

“A six ans environs il suivait déjà de leçons à l’école de dessin d’Aarschot.  Il vivait à Gelrode et se rendait à pied deux fois par semaine quelques kilomètres aller retour à l’école de dessin.  Il n’avait pas de vélo.  Seuls qui avaient  de parents riche en recevaient un pour la communion solennelle.  Ce qui était une exception.  Plus tard, ses parents ont déménagé au centre d’Aarschot.   C’était alors plus facile de suivre les cours.” –Elza Deca Dehond (1924-2006)  –  épouse

Der Bauernhof.

auf Leinwand

“Als Junge von etwa sechs Jahren folgte er den Lektionen an der Zeichenschule von Aarschot.   Er lebte in Gelrode und lief zwei Mal pro Woche ein paar Kilometer zur Zeichenschule.  Er hatte kein Fahrrad.  Das bekam man für die feierlichen Kommunion wenn deine Eltern wohlhabend waren.  Das waren Ausnahmen.  Später zogen seine Eltern in das Zentrum von Aarschot und es wurde einfacher, einer Zeigenschule zu folgen.”  Elza Deca Dehond (1924-2006)  –  Frau

60 x 40 cm

op paneel 

sur panneau

auf Hölz

50 x 60 cm

op paneel

sur panneau

auf Hölz

Le Lavandou

Miel Deca organiseerde vakanties voor Aarschottenaars naar Zuid-Frankrijk!

Nacht zonder dag.

viltstift op papier

Ondanks zijn ziekte hanteerde Miel Deca nog tot twee weken voor zijn overlijden de stift en het potlood.  Zijn laatste twee tekeningen waren bomen in zwart-wit.  

Eén van zijn stelregels : Bomen sterven staande, gold ook voor hemzelf.

Nuit sans jour – dernière oeuvre.

stylo-feutre sur feuille de papier

“Il y a un moment, dans la vie, quand on a beaucoup travaillé, les formes viennent toutes seules, les tableaux viennent tout seuls, on n’a pas besoin de s’en occuper! Tout vient tout seul.  La mort aussi.”   – André Malraux (1974)

“Malgré sa maladie Miel a continué à travailler  jusqu’à deux semaines avant son décès.  Ses deux derniers dessins étaient des arbres en noir-blanc.  Il disait souvent : Les arbres meurent debout. Cela valait  aussi pour lui.”  – Elza Deca Dehond, épouse

Nacht ohne Tag.

Filzstift auf Blatt Papier

EMIEL DECA  (1920 – 1980)

• kunstschilder – Oorlogsvrijwilliger – Strijder
• woonplaats en atelier :  Aarschot,  Elisabethlaan,  20
• echtgenote : Elza Dehond (1924-2006)
• dochter : Ria ° 1956

studies :

• Van 1926 tot 1934, lager onderwijs aan de R.M.S. te Aarschot.
• Van 1935 tot 1940, Rijksnormaalschool te Lier.
• Kunstonderwijs aan de Stedelijke Akademie te Aarschot, van 1960 tot 1972
• leerling van  Maurice Haccuria.

beroep :

• onderwijzer van het Kon. Atheneum  Aarschot.
• leraar aan de Academie te Aarschot, sedert 1970 (schaduwtekenen en schilderen).

individuele tentoonstellingen :

Keerbergen (1963) – Tongerlo (1965 en 1968) – Leuven (1966) – Hasselt (1966) – Antwerpen (1968) – Aarschot (1969) – Grevenbroich (Duitsland) (1970) – Westerlo (1970) – Korbach (Duitsland) (1971)

groepstentoonstellingen :

Wezemaal (1966-67-68) – De Panne (1967) – Willebroek (1968) – Schoten (1968) – Leuven (1968) – Jodoigne (1969) – Herent (1967) – Brussel (1968) – Genk (1969)

onderscheidingen :

• Medaille van de Weerstand door Minister van Landsverdediging
• Medaille van de oorlogsvrijwilliger – strijder
• onderscheiden met Herinneringsmedaille van de oorlog 1940-1945
• 1964 : Prijs van de Stad Aarschot   Voor schilderij  ’s Hertogenmolens
• 1967 : Laureaat Mutualistische klinieken van Brabant.
• 1970 : Driejaarlijkse Prijs van de gemeente Wilsele.

Bijlage :  Emiel Deca prijs Wilsele 

&  Prijs van het Beatrijs-gezelschap te Rotselaar.                                                                      &  Prijs van het Hageland te Rotselaar.

• 1971 :

–  Internationale Schildersprijs Ligny (provincie Namen)  :

Bijlage : 0351_001  “de straat ! … schilderwedstrijd 1971

Bijlage : 0353_001  école de Ligny – Association Artistique et Culturelle

Bijlage : 0357_001  deelnemers wedstrijd te Ligny

Bijlage : 0356_001  jury leden

Bijlage : 0355_001  uitslag wedstrijd

Bijlage : 0354_001  krantenknipsels

&  Tweede plaats in de “Prijs van het Hageland” te Rotselaar.

• 1972 :   Laureaat van de “wedstrijd  Gandersheim”.

&  Derde plaats in “schildersprijs Ligny”.

• 1973 :   Eerste plaats in de wedstrijd in de “Beatrijsprijs” te Rotselaar.

&  Tweede plaats in de wedstrijd voor het publiek bij de Beatrijsprijs te Rotselaar.

“Emiel Deca gaat met zijn post-expressionisch palet naar het natuurobject.  Voor hem is elk schilderij een coloristische schepping naar de gegevens van de natuur.  Alzo krijgt hij een sterk gesloten eenheid in zijn werken die hij reeds niet meer hoeft te ondertekenen om ze te herkennen.”

Als ik aan Miel denk zie ik voor mij, in de eerste plaats, een vriendelijke man, niet oppervlakkig of goedlachs maar rustig, vol aandacht, ernstig bijna. Die vriendelijkheid was steeds gemeend want hij hield niet van uiterlijk vertoon. Ik heb hem leren kennen langs het Aarschotse Operettegezelschap ( ik zorgde er voor de grime en Bekke Van den Broek voor het decor) Dat operettegezelschap bestond uit een groep uitbundige jonge mensen onder de leiding van een wonderlijk trio. Dit trio bestond uit Miel Rens, Elza Dehond en Miel Deca.

Miel Rens was de warmhartige dirigent van het orkest, monkelend genietend van de bruisende, bevallige muziek. Als tweede kwam ELza Dehond, de uitbundige, temperamtentvolle bezieler van de balletten. Door haar dynamisme dreef ze de ballerinas op tot hoge prestaties. En dan was er de tweede Miel, de beschaafde observator, ontleder en ziel van het gebeuren.  Hij greep vastberaden in waar het moest en prees, vol waardering, goede resultaten. Deze operette-uitvoeringen waren de hoogtepunten in het Aarschotse culturele leven van toen.

Deze door het Aarschotse publiek hooggewaardeerde prestaties dreven op het enthousiasme van het echtpaar Miel en Elza Deca-Dehond.

Maar dan was er op zekere dag die andere Miel Deca.

Miel als schilder

Hij schetste, schilderde, observeerde, maakte oefeningen en studies als had hij nooit anders gedaan.
Dag na dag groeide zijn artistiek oeuvre.
Hij was niet uit op bravoure of superprestaties.  Hij werkte als een gedreven vakman en hield zich ver van de verhitte discussies van rebelse jongeren.

Hij bleef, voor alles, zichzelf en bracht tot uitdrukking wat in hem leefde, wat hem ontroerende, zonder fournituren, zonder opgeklopte gestes.  Hij bleef in alles zuiver en oprecht. Het nobele, de grote eeuwig geldende waarden waren voor hem belangrijk.  Hij geloofde in de specifiek Vlaamse schilderkunst en haar grote plastische kwaliteiten.
Hij hechtte geen betekenis aan uiterlijk vertoon.  Zijn evenwichtige, stevige composities, zijn prachtig en krachtig kleurenpalet stonden borg voor een oprechte en warmhartige kunst.

In de huidige schijnwereld met zijn vervaagde, dubieuze normen, zijn hang naar het buitenissige en de show, met zijn drang om te overbluffen en te banaliseren, te ridiculiseren in een glitter wereld waar alles ondergeschikt is aan kijkcijfers en money-make, is het werk van Miel Deca een hartverwarmende oase.

Hij gebruikt geen grote woorden dus ga ik het hier ook niet doen. Voor mij is zijn werk oprecht en degelijk, vol mannelijke bezieling en temperament.

Het is de overtuigde uitdrukking van onze unieke Hagelandse eigenheid en mildheid.

Het geflirt met – ismen, het uitpakken met de “geniale” stoerdoenerij waar de hedendaagse jeugd mee opgezadeld zit is bij Miel ver te zoeken.

Miel was iemand van bij ons die “het onze”, “Onze Poëzie” – de poëzie van het Hageland – tot leven bracht en tot ver buiten de grenzen uitdroeg.” – Fons Verstreken,  kunstenaar – leraar plastische kunsten.  (1999)

Miel Deca, geboren in Aarschot am 17. Mai 1920

Titular an der Kunstakademie in Aarschot.

“Er ist der Maler des “Hagelandes”.  Die Liebe für die Farben ist ihm angeboren.  Form und Inhalt decken einander stets in Kraft und Spontaneität.  Sein Werk is postexpressionistisch, mit einer immer stark geschlossenen Einheit, farbenreich, lebensbejahend und temperamentvoll.  Wie herrlich leuchtet der farbbrünnen auf, wenn der Künsler Miel Deca seine eindrücke von blühenden kirschbäumen wiedergibt.  Vielleicht stellen wir uns die frage, ob dieser farben nicht lieber eine camouflage von innerliche Berührtheit genannt werden kann.  Geboren in dem Sternbild Stier.  Miel Deca ein Kämper.” – Grevenbroich en Korbach (1971) 

• bijlage : Affiche tentoonstelling in Duitsland, samen met oa Juliaan Van Gaubergen  :  Brabanter Maler stellen aus – Stadt Werl – 1979

Miel Deca

In dieser kurzen Vorstellung vom Kunstmaler Miel Deca aus Aarschot (Belgien) wird es Ihnen sicher auffallen, dass ich es vielleicht nicht für überflussig halte, das Wort “Farbe” zu verwenden.  Manche Sprecher verwenden dieses Wort passend und unpassend; wenn ich aber selbst so viel über Farben rede, ist das seht bewusst gemacht : die Farbe ist immer bei Miel Deca das auffällige Element.

Der Künstler bringt die Farben nicht auf traditionelle Weise an.  Mit Pinsel arbeitet er nur für die Grundschicht, die meistens aus einer dunklen Fläche von braun, rot und sogar schwarz besteht.  Darauf bearbeitet er die Leinwand mit einem Messer, so dass das Gemälde mit Farbstrichen, mit Farbflächen, mit breiten Streifen, die das innerliche Gefühl der Künstler wiedergeben, aufgebaut wird.  Das Resultat dieser Technik ist eine Flut von hellen, lebensfreien, südlichen,  spielerischen Farben.  Nicht selten kommen sie auf den Zuschauer zu wie ein Lichtballet, wie ein plätscherndes Wasserspiel, ein Regenbogen, wie ein Spektrum von Farbflächen.  Mit seiner kräftigen, rauhen Gestaltung und seinem stark spielerischen Farbspringbrunnen lässt Miel Deca  uns noch ausreichend figurative Elemente, womit seine Gefühlseindrücke  klar und kräftig beim Zuschauer durchdringen.  Das visuelle Ganze, entstanden durch ein inneres Zerschmelzen von Form und Farbe, bezieht ein starkes suggestives träumerisches Gefühl.

Miel Deca spaziert gerne in die offene Natur.  Mit der Unbefangenheit eines Kindes ist er immer offen für die Farbeindrücke einer Landschaft.  Er meidet die dunklen Strassen, Fabrikstädte, die hässlichen Häuser mit zivilisierten Rasen und Friedhöfe von Betonsperrungen.  Der Maler sucht in der Natur das Unberührte, die Jungfraulichkeit der Wälder, die Urvegetation und das Meer.

So sind seine Landschaften die Zeugen seiner stark persönlichen Komposition, welche uns erkennen lässt, dass es sich ohne Zweifel um ein Gemälde von Miel Deca handelt.  Der Maler zeichnet keine Details, er malt seine Landschaften nicht auf klassische Weise.  Seine Technik ist, wie gesagt, so entwickelt, dass die Details bis zu den Hauptelementen des Gemäldes auswachsen.  Diese Hauptelemente sind deshalb immer Farbpunkte oder Farbflächen, welche mit einem Malermesser in einem Strich angebracht werden.  Ein Feld voll Kornblumen, ein rotes Dach, ein knospiges Gartenfeld, ein goldgelber Schober, eine grüne Wiese, alles verschmelzt in ein fröhliches Ganzes von warmer Schattierung Sollten wir dann erstaunt zusehen, wenn Miel Deca uns überrascht mit Bäumen, welche in Wirklichkeit nicht bestehen?  Nur auf den chromatischen Effekt kommt es an, wenigstens was den Farbeindruck angeht, den der Maler in sich aufnimmt und stark vergrössert auf die Leinwand projektiert.

Manchmal schreit das Koloriet gegeneinander, wie bei seinen BPaumen mit gelben, roten und blauen Stämmen.

In seinen Sommerlandschaften rührt uns das egalgelbe Blumenfeld oder blonde Kornfelder oder egal von welcher Hauptfarbe.

en tot slot een lijfliedje van Emiel Deca :

https://youtu.be/YL2fY9204mU?t=63

SaveSave

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

82 x 126 cm

1967

olie op paneel

Wintermorgen.

Voor Fons is het landschap een symbool van het oneindige, een tijdloze ruimte, in de winter toegedekt met een grote witte deken, die zich aan de horizon verenigt met de lucht. 

100 x 80 cm

acryl op canvas

De oude boer.

Eenzaam, in de gloed van de avondzon,

sloft hij over zijn erf.

Hoge bomen omringen zijn witgekalkte hoeve.

Hier leefde deze man al een eeuwigheid, hier heeft hij zijn wortels.

Hier zal hij in alle eenvoud sterven.

80 x 60 cm

acryl op canvas

Voorstad in de sneeuw.

Een zachte sneeuwlaag bedekt de monotone huizen.

Kale knoestige bomen trotseren als wachters de strenge vorst.

90 x 80 cm

1995

Herfst.

acryl op canvas

Het landschap is sterk vereenvoudigd,
tot op de rand van het abstracte.
De huizen stapelen zich op tot herfstige vlakken.
Het najaar wordt een kleurenfeest
met tinten van oranje-geel,
overvloeiend naar rood en bruin.

L’automne

acrylique sur toile

Herbst

Acryl auf Leinwand

80 x 70 cm

Stefke.

acryl op canvas

Geduldig, en gelaten wacht zij… Hoelang?
Dat weet ze misschien zelf niet.
Door deze figuur in een desolate omgeving te plaatsen,
benadrukt de schilder haar eenzaamheid.

80 x 100 cm

Aarschot kermis.

acryl op canvas

Een gebronsde menigte wandelt door de stad,
genietend van het gezellige feest.
In tegenstelling tot een betoging staat
de toeschouwer hier voor de massa,
die, feestelijk uitgedost,
tevreden door de straten slentert.

80 x 70 cm

1996

Anne en Suzanne.

acryl op canvas

Twee gedistingeerde, praatzieke dames.
Met als basis een schets naar de natuur wordt hier het geheel
vereenvoudigd via strakke lijnen tot de essentie:
het uitbeelden van roddel en achterklap.

Fons Goossens werd geboren in Langdorp, op 24 maart 1932 in een gezin van drie kinderen.  Op 25  jarige leeftijd trouwde hij met Paula Luyten.  Samen hebben zijn twee kinderen, Raf en Christel en vijf kleinkinderen.

Als kleine jongen ging hij ravotten in de vrije natuur : de ontspanning van de kinderen “op den buiten”.  Speelgoed was schaars, zeker in de oorlogsjaren, maar potlood en papier waren altijd ergens te vinden.

Fons tekende graag.  Zelfs in de marges van zijn leerboeken maakte hij grappige krabbels.
Op een dag ontmoette hij toevallig Juul Van Gaubergen, een schilder uit het Aarschotse.  Deze toonde hem niet alleen zijn eigen werken, maar ook boeken over de Latemse school.  Hij vertelde over Permeke, Gust De Smet, Servaes en De Saedeleer, die oneindige vergezichten kon schilderen, bijna zoals bij ons in de Demervallei.

Toen was de interesse voor de schilderkunst echt gewekt.  Fons Goossens bezocht alle tentoonstellingen uit de omgeving, zocht contacten met schilders en liet zich inschrijven in de tekenacademie van Aarschot.  Zijn jonge leraar, Maurice Haccuria,  raadde hem aan zich verder te ontwikkelen in de kunst.
Op zeventienjarige leeftijd verliet hij het college,  maar bleef verder werken in de academie.  Elk vrij moment zat hij op zijn zolderkamer te tekenen en te schilderen.  Voor vrienden werd het daar de zoete inval.  Er werden geanimeerde gesprekken gevoerd, discussies over schilderijen liepen soms hoog op, maar er werd ook flink gelachen.

Vooral met zijn vriend Warre Van Rompuy, die later glazenier zou worden, trok hij vaak de natuur in.  Zelfs bij slecht weer zaten zij soms buiten onder een paraplu te werken. “Om de kou te kunnen schilderen, moet je de kou voelen”, zei Warre.  En daar was Fons het mee eens : alleen wat je echt beleeft, kun je met gevoel schilderen.

In 1952 werd Fons Goossens opgeroepen voor zijn legerdienst : twee jaar bijna niet kunnen schilderen of tekenen, dat was een ramp.  Gelukkig kreeg hij na het eerste jaar toelating om lessen te volgen in de kunstacademie van Antwerpen.  Hij volgde tekenen naar model, kunstgeschiedenis, projectie en perspectief.   Om zijn onkosten te dekken en een comfortabel leventje te leiden, verkocht hij zijn tekeningen per opbod aan officieren en soldaten.
Na zijn legerdienst volgde hij nog een jaar les in Antwerpen en schreef zich dan in voor een avondcursus in de kunstacademie van Leuven.

Fons Goossens begon echter te beseffen dat hij niet kon overleven zonder een degelijke broodwinning.

Hij maakte affiches en reclamefolders, ging ze presenteren aan firma’s in de hoop een opdracht in de wacht te slepen.

Op een tentoonstelling over religieuze kunst in Averbode ontmoette Fons Goossens de schrijfster Yvonne Waegemans.  Hij vroeg haar gratis een kinderboek te mogen illustreren.  Met dit boek, als bewijs van zijn kunnen, trok hij naar verschillende uitgeverijen.  Zo kwam hij in de uitgeverij van Averbode terecht, en kreeg er enkele losse opdrachten.

Op een dag ontmoette hij zijn vroegere leraar Maurice Haccuria.  Deze wist Fons Goossens te overtuigen dat grafisch ontwerper een beroep was met toekomst, en dan bovendien sterk aanleunde bij zijn artistieke vorming.

Maar een degelijke opleiding hiertoe was er niet.  Daarbij kwam nog dat men op de hoogte moest zijn van de verschillende druktechnieken.

In drukkerij Altiora in Averbode, maakte Fons Goossens kennis met de verschillende voorbereidende stadia van het druktechnisch werk.

’s Avonds tekende en schilderde hij dikwijls tot diep in de nacht.
Op het moment dat Fons Goossens Altiora wou verlaten, werd er een vergelijkend examen uitgeschreven voor grafisch ontwerper.  Hij nam deel, met het resultaat dat de uitgeverij hem vroeg de lay-out te verzorgen voor drie Franstalige tijdschriften.
In 1973 verscheen het nieuwe tijdschrift “Top”.  Er werd een lay-out tekenbureau opgericht waarover hij de leiding had.  Omdat het werken voor vier tijdschriften zijn creativiteit erg beknotte, besloot hij na tien jaar alleen nog voor het tijdschrift “Top” te werken.

Voor de uitgerij ontwierp hij covers van jeugdboeken en religieuze werken, en voor drukkerij Altiora maakte Alfons Goossens reclamefolders, catalogi en logo’s.  Maar schilderen bleef voor hem de grote passie : spanning in de ontspanning.  Nu zijn vrije tijd nagenoeg onbeperkt is, kan hij op elk moment in zijn atelier verdwijnen om zich al tekenend en schilderend uit te leven.

Lut Debroey

Fons Goossens,  peintre de l’élégance discrète.

Fons Goossens est né à Langdorp.
Des études à l’Académie d’Anvers et de Louvain.
Dès 1950, le voilà parti à travers champs et villages, dessinant, exécutant des tableaux admirables.  Je dis bien  admirables, car ce jeune artiste – et voilà qui  devient rare – réussit à allier l’élégance, dans ce qu’elle a de plus fin : la discrétion, avec une force étonnante.

D’où l’équilibre qui se dégage de ces tableaux traités dans tout une gamme qui va du jaune vif aux bruns les plus profonds en passant par de merveilleuses nuances orangées.
Alfons Goossens c’est un nouveau Permeke tempéré de la grâce d’un Van de Woestijne et structuré, bati, construit avec la rigueur d’un architecte.  Un architecte des formes, de la perspective, des volumes.

Enfin, le jeune artiste sait dessiner : il a le trait ferme, net, robuste.

– Jo Gérard, Historien
Extrait d’un article de « La Semaine » du 1 Décembre 1967

Drinkster

achttiende eeuw

olie op canvas, 40 x 31,5 cm

M Leuven

De warme hand

achttiende eeuw

olie op canvas,  97,5 x 121 cm

M Leuven

Jan Verhaghen was de oudere broer van Pieter Verhaghen.  Net als zijn broer leerde hij het schildersambacht in Antwerpen.

Jan ging bij zijn jongere broer inwonen en werkte ongetwijfeld mee aan diens vele opdrachten.  Zijn specialiteit bestond in de zeer natuurgetrouwe weergave van vaatwerk in allerlei soorten en van andere accessoires.  Landelijke taferelen binnenskamers, boeren die met de kaarten spelen, drinken, eten en roken, zijn de favoriete onderwerpen van Jan.  Zijn interieurs zijn rustiek en bevolkt met personages die zijn gekleed volgens de achttiende-eeuwse mode.  De gedetailleerde aandacht die hij heeft voor de accessoires en decors leiden soms de aandacht af van het tafereel dat hij schildert.  Het is die voorliefde die hem zijn bijnaam van “Potteke Verhaghen” heeft opgeleverd. 

Jan Verhaghen était le frère ainé de Pieter Verhaghen.  Comme son frère il apprenait le métier de peintre à Anvers.

Jan habitait avec son frère et il a certainement contribué aux nombreuses commandes de Pieter.  Sa spécialité était la représentation d’une manière très naturelle de la vaisselle dans toutes les formes et de toute autre sorte d’accessoires.  Représenter d’interieurs ruraux, des paysans jouant aux cartes, qui buvaient, mangeaient et fumaient, sont les sujets favori de Jan Verhaghen.

Ses intérieurs sont rustiques et peuplés de personnages habillés selon la mode du 18e siècle.  Jan Verhaghen apporte tellement de soin aux details des décors et accessoires que les sujets passent au second plan.  C’est cette fascination qui le donne le surnom “petit pot Verhaghen”.

131 x 159 cm

De onthouding van Scipio

1803

olie op canvas

M Leuven

De Romeinse veldheer Scipio kreeg na een militaire overwinning een jonge vrouw aangeboden als slavin.  Haar verloofde bracht haar naar de legeraanvoerder.  Deze gaf haar echter onmiddellijk haar vrijheid terug en weigerde ook de offergaven die haar ouders hem in de plaats wilden aanbieden.

Le seigneur de bataille Romain Scipio recevait après sa victoire militaire une jeune femme comme esclave.  Elle était apportée par son fiancé au chef du bataillon.  Celui ci lui rendait alors immédiatement sa liberté refusant aussi les offrandes que ses parents voulaient lui présenter.

196 x 143 cm

Lot en zijn dochters, 1780

olie op canvas

M Leuven

Lot en zijn dochters woonden na hun vlucht uit Sodom in een grot nabij de stad Zoar.  Beide dochters waren kinderloos en besloten hun vader dronken te voeren en te verleiden.

Loth et ses filles, 1780

huile sur toile

Après la fuite de Sodome, Loth et ses filles se sont refugiés dans une grotte près de la ville Tsoar.  Les deux filles, sans enfants, décident d’enivrer leur père et de le séduire. 

Abraham stuurt Hagar en Ismaël naar de woestijn, 1792

olie op canvas

Sara, de vrouw van Abraham, bleef kinderloos.  Zij stond Abraham toe met haar Egyptische slavin een zoon te verwekken. Na verloop van tijd beviel ook Sara van een zoon, Isaak.  

Sara kon niet leven met het idee dat haar zoon de erfenis van Abraham zou moeten delen met Ismaël en zij drong er op aan dat Abraham Hagar en haar zoon de woestijn in zou sturen.

Abraham envoye Hagar et Ismaël dans le désert, 1792

huile sur toile

Son épouse Sara se croyait stérile.  Elle propose à Abraham, son esclave Hagar de lui faire un enfant.  Celle si lui donne un fils Ismaël.  Quelque temps après, Sara a accouché d’un fils Isaac.

Elle ne pouvait supporter l’idée que son fils doive partager son héritage avec Ismaël.  Elle demande alors à son mari d’envoyer le fils et la mère dans le désert.  

93 x 70 cm

Abraham stuurt Hagar en Ismaël naar de woestijn

1792

olie op canvas

M Leuven

Nadat God had bevestigd dat hij voor de onfortuinlijke vrouw en zoon zou zorgen, stuurde Abraham hen de woestijn in met een zak brood en wat water.

124 x 149 cm

De Heilige Familie met Elisabeth en Johannes de Doper

1800-1811

olie op canvas

M Leuven

Zes personages zijn aanwezig : centraal, op de drempel van een portaal, zit Maria met haar Zoon op haar knieën, de jonge Sint-Jan-de-Doper en zijn ouders staan links, Jozef rechts achter Maria.  In de achtergrond is een weids landschap te zien.

Dit werk in afkomstig van de kerk van het Leuvense Groot Begijnhof.

85 x 65 cm

De boetvaardige Maria Magdalena

1772

olie op canvas

M Leuven

Een zinnelijke afbeelding van een wulpse vrouw wiens sensualiteit extra wordt benadrukt door de ontblote schouder.

Pieter Verhaghen heeft meerdere erotisch getinte werken gemaakt.

Op de voorgrond ligt er een schedel als waarschuwing die aan de toeschouwer duidelijk maakt dat lichamelijke schoonheid vergankelijk is en zinnelijk genot slechts tijdelijk.

 Pieter Verhaghen

322 x 394 cm

De hemelvaart van Christus

1800

olie op canvas

M Leuven

Christus rijst op te midden van de wolken;  Maria en de apostelen zijn de stille getuigen.

Pieter Verhaghen bereikt in dit werk met zijn tekening, kleurgebruik en compositie een hoogtepunt in zijn oeuvre; het werk kreeg dan ook vele jaren een ereplaats in het Leuvense stadhuis.

283 x 339 cm

Aanbidding der Wijzen

1780

Olie op canvas

M Leuven

Rechts van Maria biedt Caspar aan het Jezuskind een gouden penning aan die hij uit een gouden doos heeft gehaald, een sierdoos die feitelijk het geschenk weergeeft dat Pieter Verhaghen van keizerin Maria-Theresia ontving tijdens zijn bezoek aan Wenen.

Pieter Verhaghen maakte dit schilderij voor keizerin Maria-Theresia.  Zij overleed echter vooraleer Verhaghen dit schilderij had afgewerkt.   De schilder heeft er geen afstand willen van doen en het bleef in familiaal bezit tot het stadsbestuur het van de familie kocht in 1874.

121 x 77 cm

De Emmaüsgangers

1780

olieverf op canvas

M Leuven

In totaal zou Pieter Verhaghen dit thema meer dan twaalf keer in beeld hebben gebracht, onder meer in Rome voor paus Clemens XIV en voor het Sint-Norbertuscollege.  Hij schilderde er eveneens een versie ter ere van de keizerin die in de kapel van het Kasteel van Bratislava werd gezet.  

Ook al heeft Pieter Verhaghen dit thema zo vaak in beeld gebracht, hij heeft verschillende composities ontworpen.  Zo lijkt het werk van Leuven niet op dat van de abdij van Park, noch op dat van het Museum voor Schone Kunsten van Brussel.  Deze compositie stamt uit 1780 en wordt beschouwd als een van de beste werken die Pieter Verhaghen schilderde voor de vrije markt.

Pieter Verhaghen

114 x 81 cm

Minerva

1773-1811

olie op canvas

M Leuven

Minerva, de Romeinse godheid van de rede en de wijsheid, was ook de beschermgodin van de kunsten en letteren.  Toch heeft Pieter Verhaghen haar afgebeeld met helm, speer en schild, naast de attributen die verwijzen naar de kunsten zoals de penselen en het beeldhouwers gereedschap.  Dit wijst op de nauwe verbondenheid tussen de Romeins-Etruskische godheid Minerva en de Griekse Pallas-Athena.  Die laatste was namelijk ook de godin van oorlog en vrede.  Hoewel Minerva in het hele Romeinse rijk aanbeden werd, is het enkel in de stad Rome dat Athena’s oorlogsattributen ook aan haar Romeinse anitpode werden toegekend.

Dit is een atypisch onderwerp voor Pieter Verhaghen.  Voor zover bekend heeft hij maar drie mythologische schilderijen gemaakt : alle drie een afbeelding van Minerva. Het spreekt voor zich dat hij deze niet gemaakt heeft voor zijn religieuze opdrachtgevers, maar eerder voor particulieren.  In het verleden uitten kunstkenners kritiek op het gebrek aan “noblesse” van het gelaat van de godin, hetgeen in schril contrast staat met het geslaagde coloriet.

171 x 110 mm                                                                                                                              Aristoteles vergezeld van een arend (schets antieke mannenfiguur)

1771-1773

papier

M Leuven

Christusfiguur

1744 – 1747

Papier, 426 x 263 mm

M Leuven

Pieter Verhaghen besteedde veel aandacht aan de plooival en het volume van het Christus’ gewaad.  Ook in zijn schilderkunst gaf Verhaghen de vaak erg kleurrijke gewaden van zijn figuren veel gevoel voor tactiliteit.

Petrus met boek en sleutels in de hand

1771 – 1773

Papier, 172 x 110 mm

M Leuven

Studie der proporties van het mannelijk lichaam

1744 – 1747

Papier, 313 x 388 mm

M Leuven

Twee apostelhoofden

Achttiende eeuw

Krijt op papier, 388 x 251 mm

M Leuven

De jongere figuur bovenaan is weergegeven in driekwart profiel vooraanzicht terwijl de oudere man onderaan getoond wordt in driekwart profiel achteraanzicht.  De bolle wangen, grote ogen, getuite lippen en gladde huid van de jonge kerel staan in schril contrast met de scherpe gelaatstrekken van de oudere man.  Het gelaat en het krullende haar van beide modellen is met opvallend veel zin voor detail weergegeven.  De fijne arcering en gelijkmatige lijnvoering alsook de sterke licht-donkerwerking van deze rood met wit opgehoogde tekening  zijn allemaal kenmerken die wijzen op een grafische inspiratiebron.

Ecorché naar Rubens

1744-1747

Papier, 303 x 236 mm

M Leuven

Twee moren

Deux maures

1744-1747

Papier, 206 x 328 mm 

M Leuven

Pieter Verhaghen maakte een studiereeks van een zwart model dat traditioneel wordt aangeduid met de term moor.  De hier tentoongestelde schets in rood krijt toont twee identieke afbeeldingen.  De bekendste figuur van Afrikaanse oorsprong in Pieter Verhaghens oeuvre is Balthasar, de zwarte koning die mirre meebracht als geschenk voor het Christuskind.

Pieter Verhaghen faisait des études de modèles noirs traditionnellement appelés maures.  Le croquis ici présenté en craie rouge montre deux présentations identiques.  La figure la plus connue, d’origine Africaine de Pieter Verhaghen est Balthazar, le roi noir lequel apportait de la myrte comme cadeau pour l’enfant Jésus.

Pieter Verhaghen werd in 1728 te Aarschot geboren als tweede zoon van Willem Verhaghen en Anna Verstreken.  Het gezin bewoonde het huis Den kleynen Moriaen aan de toenmalige Neerstraat, de huidige Theofiel De Beckerstraat, bij de Hoogbrug, in de historische binnenstad van Aarschot.  

De familie Verhaghen behoorde tot een aloud Aarschots geslacht.  Grootvader Jan Verhaghen was chirurgijn of heelmeester.  De vader van de toekomstige kunstschilder beoefende hetzelfde beroep en behoorde als schepen en ontvanger tot de notabelen van de stad.  

In 1771 werd hij eerste schilder van landvoogd Karel van Lotharingen en vanaf  1773 werd Pieter Verhaghen eerste hofschilder van keizerin Maria-Theresia.  Hij werd verschillende keren door de keizerin en door keizer Jozef II ontvangen.

Niet slecht voor een schilder die eigenlijk vooral een autodidact was.  Hij had slechts een heel beperkte opleiding genoten en leerde zijn stiel minstens evenzeer, zo niet meer, door de werken van illustere meesters te bestuderen.

In Aarschot, maar ook in Leuven en Antwerpen werd hij als een soort nationale held onthaald.

bron : fragmenten uit boek, Pieter-Jozef  Verhaghen  In het spoor van Rubens.  Jan Gerits

Pieter Verhaghen est né à Aarschot en 1728 et est le deuxième fils de Guillaume Verhaghen et Anna Verstreken.  La famille habitait “le petit morian” situé dans la rue de Neer, aujourd’hui Rue Theofiel de Becker, près du Hoogbrug (pont haut) dans le centre historique d’Aarschot.

La famille Verhaghen appartenait à une ancienne famille d’Aarschot.  Le grand-père était chirugien.  Le père l’étant également ainsi qu’échevin et receveur municipal de la ville d’Aarschot.

En 1771 Pieter Verhaghen est devenu le premier peintre du duc Charles de Lorraine et à partir de 1773 le premier peintre à la cour de Marie-Thérèse d’Autriche.  A plusieurs reprises il a été reçu par l’impératrice et l’empereur Joseph II.

Très belle ascension pour un autodidact qui avait reçu une formation très brêve.  Il a surtout appris en observant les oeuvres d’autres maîtres.

À Aarschot, mais aussi à Louvain et Anvers Pieter Verhaghen était considéré comme un héros national.

72 x 53 cm

Zelfportret

olie op canvas

Autoportrait

huile sur toile

Selbstporträt

Öl auf Leinwand

40 x 30 cm

Zigeunerin

olie op canvas

Cigane

huile sur toile

Zigeunerfrau

Öl auf Leinwand

105 x 88 cm

Fakir met lans

olie op canvas

Fakir avec lance

huile sur toile

Fakir mit Lanze

Öl auf Leinwand

40 x 30 cm

Grijze eminentie

olie op canvas

Eminence grise

huile sur toile

Graue Eminenz

Öl auf Leinwand

45 x 33 cm

De dichter

olie op canvas

Le poète

huile sur toile

Der  Poet

Öl auf Leinwand

32,5 x 26 cm

Man met sigaar

olie op canvas

Homme avec cigare

huile sur toile

Mann mit Zigarre

Öl auf Leinwand

32,5 x 24,2 cm

Bedelaars

olie op canvas

Mendiants

huile sur toile

Bettler

Öl auf leinwand

22,5 x 32,5 cm

Olifanten in het circus

olie op canvas

Eléphants au cirque

huile sur toile

Elefanten im Zirkus

Öl auf Leinwand

50 x 62 cm

Twee dromedarissen

olie op canvas

Deux dromadaires

huile sur toile

Zwei Dromedare

Öl auf Leinwand

18 x 27,5 cm

Twee leeuwen

olie op canvas

Deux lions

huile sur toile

Zwei Löwe

Öl auf Leinwand

Leeuw

olie op canvas

Lion

huile sur toile

Löwe

öl auf Leinwand

37 x 25 cm

Katjes

olie op canvas

Chatons

huile sur toile

Kätzchen

Öl auf Leinwand

34,5 x 37 cm

Kat en hond

olie op canvas

“Vol innigheid zijn zijne dierenschilderingen in ’t algemeen.  Hij heeft ’n zekerheid in z’n hand, ’n gevoel voor lijn en koloriet, ’n zeer gevoelig-zachte ziel: zijn hart is een schatkamer van goedheid.” – Karel Rutgeerts (1933)

Chat et chien

huile sur toile

Katze und Hund

Öl auf Leinwand

60 x 80 cm

Gezadeld legerpaard

olie op paneel

Cheval de l’armée sellé

huile sur toile

Gesatteltes Armeepferd

Öl auf Leinwand

40 x 31,5 cm

Hond met haas in de muil

olie op canvas

Chien avec lièvre dans la gueule

huile sur toile

Hund mit Hase im Maul

Öl auf Leinwand

Lissewege

20,5 x 28 cm

olie op canvas

33 x 25 cm

Boxer

olie op canvas

42 x 34,5 cm

Steenbok

olie op canvas

Capricorne

huile sur toile

Steinbock

Öl auf Leinwand

24,5 x 32,7 cm

De zwijnenpoel

olie op canvas

Schweinebecken

Öl auf Leinwand

olie op paneel

huile sur panneau

Öl auf Holz

32 x 22 cm

Eerste Wereldoorlog 

olie op canvas

La grande guerre

huile sur toile

Erste Weltkrieg

Öl auf Leinwand

41 x 31 cm

38 x 46 cm

Varken met legerhelm

olie op canvas

Cochon avec casque militaire

huile sur toile

Schwein mit Armeehelm

Öl auf Leinwand

36 x 31 cm

Ezel

olie op canvas

L’âne

huile sur toile

Esel

Öl auf Leinwand

70 x 100 cm

Bedevaart naar Scherpenheuvel

olie op paneel

Pèlerinage à Montaigu

huile sur panneau

Wallfahrt nach Scherpenheuvel

Öl auf Holz

75 x 56 cm

Norbertijn van Averbode

olie op canvas

Norbertin d’Averbode

huile sur toile

Vater aus Averbode

Öl auf Leinwand

42 x 32 cm

Pastoor

olie op doek

Pasteur

huile sur toile

Pastor

Öl auf Leinwand

Ernest Van den Panhuysen werd na het vroegtijdige overlijden van zijn ouders in Aarschot opgevoed door zijn pleegouders Jan Noppen (schrijnwerker) en Rozeke Van den Panhuysen.  Aan “Tante Rozeke” bewaarde hij steeds dankbare herinneringen.

Hij werd student aan de Grieks-Latijnse humaniora aan het Sint-Jozefscollege te Aarschot.  Hij volgde ook gedurende twee jaar lessen aan de Stedelijke Avondschool.  Later werd hij leerling aan de Academie van Beeldende Kunsten in Leuven waar hij o.m. Constantin Meunier als leermeester had.

In 1893 trok hij een ongunstig lot en werd hij opgeroepen voor drie jaar legerdienst.  Van zijn soldatentijd in Antwerpen maakte hij gebruik om lessen te volgen aan de plaatselijke Academie voor Schone Kunsten, later werd hij ingeschreven als leerling aan het Hoger Kunstinstituut van de Staat te Antwerpen waar het impressionisme van leermeester Frans Van Leemputten een diepe indruk op hem maakte.

Op 12 juli 1901 werd zijn schilderij “De terugkeer” met de prijs “De Keyzer” bekroond, hetgeen hem toeliet een studiereis van drie maanden naar Rome te ondernemen.

Inmiddels werd Van den Panhuysen op feestelijke wijze onthaald in Aarschot en werd hij samen met zijn leermeester Frans Van Leemputten op het Aarschotse stadhuis gehuldigd.

In 1905 werd hij benoemd tot leraar aan de Academie voor Schone Kunsten in Aalst.  Ernest Van den Panhuysen had ondertussen kennis gemaakt en trouwde met Maria De Coninck, dochter van dokter Fr. De Coninck, lijfarts van keizerin Charlotte van Mexico.

Het echtpaar vestigde zich in 1906 te Grimbergen en vanaf 1914 in Schaarbeek.

Hij overleed op 7 maart 1929 aan de gevolgen van een aanrijding door een auto.

Nadat er door de Aarschotse Kring voor Heemkunde en het toenmalige Stadsbestuur contact opgenomen was met Mevrouw Van den Panhuysen kwam er, in 1965 op het verzoek een akkoord over gematigde voorwaarden om een groot aantal werken van haar overleden echtgenoot aan de Stad Aarschot over te maken.

(…) Wanneer men bij hem binnenkwam viel men in een ark van Noe. Overal zag men leeuwen, tijgers, kemels, paarden, koeien, schapen, honden, katten, enz., die daar sluimerden, graasden, rustten, voortstapten of zich vermaakten.   Deze levende fauna, alhoewel geschilderd, maakte een deel der gewrochten uit van den grooten meester die vanden Panhuysen was. Hij verstaat goed ’t karakter der dieren en weet het magnifiek weer te geven. Realistisch juist, scherp opgemerkt, plastiek en vol innigheid zijn zijne dierenschilderingen in ’t algemeen. Hij heeft ’n zekerheid in z’n hand, ’n gevoel voor lijn en koloriet, ’n zeer gevoelig-zachte ziel: zijn hart is een schatkamer van goedheid. (…)

        bron :   In memoriam: Ernest vanden Panhuysen Karel Rutgeerts, 1933, p. 32

• (…) Vooral de religieuzen, wat ’n getuigenis van diep indringen in de menschelijke psychie; Van den Panhuysen was voor ons genomen in vollen scheppingsdrang.  Hij kon die religieuzen zoo mooi schilderen dat geen enkel kunstenaar hem daarin zou evenaren, omdat zijn geest diep doordrong; omdat hij sympathie voelde, die kon overslagen tot geestdrift, en dat hij kunstenaar was en macht had over de kleuren en de techniek bedwingen kon.   In 1903 gaven verschillige bladen zeer gunstige beoordeelingen over zijne tentoongestelde schilderijen in de tentoonstelling van Schoone Kunsten te Brussel, bijzonder de portretten van de priors der abdijen van Averbode en Grimbergen werden zeer opgemerkt en gunstig beoordeeld. Die prachtige portrettenreeksen zullen hem tot een blijvenden roem zijn; zij zijn ’n practige getuigenis van de verdieping zijner menschelijkheid. (…)                             bron :  In memoriam: Ernest Van den Panhuysen                                                       Karel Rutgeerts, 1933, pagina 43-44.
• “In 1903 gaven verschillige bladen zeer gunstige beoordeelingen over zijne tentoongestelde schilderijen in de tentoonstelling van Schoone Kunsten te Brussel, bijzonder de portretten van de priors der abdijen van Averbode en Grimbergen werden zeer opgemerkt en gunstig beoordeeld. Die prachtige portrettenreeksen zullen hem tot een blijvenden roem zijn. Zij zijn ’n prachtige getuigenis van de verdieping zijner menschelijkheid.  Eere aan Averbode: het toevluchtsoord der kunstenaars. Want Averbode heeft Van den Panhuysen, met hem werk te verschaffen, vooruitgestuwd en machtig meegewerkt om zijn faam te vestigen.”
• De digitale versie van het boekje downloaden “In memoriam: Ernest Van den Panhuysen”  :

(pdf-formaat, ~2,4 MB)

100 x 80 cm

Groeien naar de zon

olie op canvas

De zon staat centraal.  De cirkel die de chaos overheerst, de zoektocht tussen aarde en hemel, tussen het horizontale en het verticale.

Evoluer vers le soleil

huile sur toile

Wachse zur Sonne

Öl auf Leinwand

100 x 100 cm

Vogels in het universum

Oiseaux dans l’univers

Vögel im Universum

’s Hertogenmolens

acryl op canvas

Haccuria vertrekt van de werkelijkheid maar creëert een eigen beeld door tegenstellende tonaliteiten op de kleurvlakken, door het geometrisch lijnenspel en door de toevoeging van een element dat hij vanuit zijn standpunt niet kan zien maar wel weet dat het er staat.  

Hertogenmolens

acrylique sur toile

L’un des plus grands moulins à eau d’Europe à Aarschot.

Hertogenmolens

acryl auf Leinwand

Eine der grössten Wassermühlen Europas in Aarschot.

110 x 80 cm

1975

Opgewekte ochtend

acryl op canvas

Matin Joyeux

acrylique sur toile

Fröhlicher Morgen

Acryl auf Leinwand

acryl op canvas

120 x 165 cm

1965

Protest

acryl op canvas

Manifestation

acrylique sur toile

150 x 200 cm

1980

Vier apocalyptische ruiters

acryl op canvas

De technische verovering van het heelal was voor Haccuria een gebeurtenis om de ruimte en tijd te ontdekken.  

Quatre chevaliers apocalyptiques

acrylique sur toile

Vier apokalyptische Reiter

Akryl auf Leinwand

acryl op canvas

100 x 80 cm

1977

Huwelijk van water en lucht

olie op canvas

Mariage de l’eau et de l’air

huile sur toile

Ehe von Wasser und Luft

Öl auf Leinwand

150 x 160 cm

1987

Autokerkhof

acryl op canvas

Chantier de démolition de voitures

acrylique sur toile

Schrottplatz

Acryl auf Leinwand

120 x 100 cm 

1987

Jachthaven Sarzana

Sarzana is een stad in de Noord-Italiaanse regio Ligurië.

acryl op canvas

Port de Sarzana

acrylique sur toile

Jagdhafen Sarzana

Acryl auf Leinwand

150 x 100 cm

1956

Stadskwartier 

Vanuit zijn woonkamer op de eerste verdieping in de Amerstraat 143 kijkt Haccuria op de achterkant van heropgebouwde huizen van het door WO II vernietigde begijnhof.

acryl op canvas

Quartier de ville

acrylique sur toile

Stadtteil

Acryl auf Leinwand

Ommezijde van dit schilderij :

Van 1976 tot 1988 trok Haccuria voor marmer naar Carrara.  Ruwe witte marmerblokken werden zachte beelden die getuigen van beheerste kracht en poëzie.

• ” Une statue en quoi?  demanda Tristouse.  En marbre? En bronze?
• Non, c’est trop vieux, répondit l’oiseau du Bénin, il faut que je lui sculpte une profonde statue en rien, comme la poésie et comme la gloire.
• Bravo! bravo! dit Tristouse en battant des mains, une statue en rien, en vide, c’est magnifique, et quand la sculpterez-vous?”

Guillaume Apollinaire – Le Poète assassiné – (1916)

BIOGRAFIE HACCURIA :

1919

Geboren te Jeuk op 13 januari.

1925

In het eerste leerjaar van de lagere school staat Maurice vaak in het hoekje omdat hij het “portret van de juffrouw” tekent. 

1934
Studeert aan de Provinciale Normaalschool te Tienen.  Zijn tekenleraar, Julien Ficher, stimuleert hem.

1935
Debuteert met landschappen en stillevens in olieverf.  Snijdt zijn eerste lino gravures.

1937
Op de Internationale Wereldtentoonstelling te Parijs hangt bij de geselecteerde werken van leerlingen een tekening van Maurice Haccuria.

1939
Mobilisatie, oorlogsjaren en bezetting. Maurice Haccuria is verplicht teruggetrokken te werken.

1945
Vestigt zich in Aarschot. Treedt in het onderwijs maar werkt verder aan zijn kunstenaarsloopbaan.

Vecht tegen de kunstbekrompenheid van zijn naaste omgeving.

Een tentoonstelling in het Paleis van Schone Kunsten te Brussel vestigt zijn aandacht op het werk van Henry Matisse, Georges Braque, Pablo Picasso en de jonge moderne Franse schilderkunst. Edouard Pignon, Marchand en Alfred Manessier maken op hem een grote indruk.

1950
Hij experimenteert en richt zich naar het kubistisch-constructieve.

1951
Wordt leraar schilderkunst aan de Stedelijke Academie voor Schone Kunsten te Aarschot.

1954
Bezoek de Biënnale van Venetië.

1956
Staatsbeurs voor Spanje.
Bezinning. Maurice Haccuria zoekt bewust een eigentijdse uitdrukkingsvorm, kiest en overschrijdt de grens tussen het figuratieve en het abstracte.

1957
Illustreert “Rietveld van Herinneringen” van Freek Dumerais.
Eerste onderscheiding in de wedstrijd van ” La Jeune Peinture Belge ” met het schilderij “Ruimtevaart”.

1958
Breekt plots los met lyrisch-abstracte werken. Centraal staat de mens : de concretisering van zijn emoties en verlangens. Met drie grote schilderijen wordt hij nogmaals onderscheiden in ” La Jeune Peinture Belge “.

1959
Eerste metaalassemblages, ijzersculpturen en reliëfs en zwarte leisteen. Hij sluit aan bij de “Nouvelle Ecole Européenne”, een groep waarbij ook Canogar, Fathwinter, Kerg, Bram Bogart, Walter Leblanc, Walter Vanermen, Jef Verheyen en Mark Verstookt aansloten.
Vermelding in de Talenprijs.

1960
Vecht met het drama van zijn persoonlijk leven. Moeilijke periode.

1961

Staatsbeurs voor Joegoslavië.  Maurice Haccuria en Pol Mara vertegenwoordigen België te Lausanne voor de “Prix Suisse en peinture  abstraite”.

1962
Verhuist naar Brussel.
Maurice Haccuria, Mark Rothko, Louis-Marie Londot, Ben Shahn, Remo Martini, Serge Vandercam, Bram Bogart, Paul Delvaux, Vic Gentils, Maurice Wijckaert en Jan Burssens worden geselecteerd voor de prijs van de Belgische kunstcritici (Palais des Beaux-Arts, Charleroi).
Vermelding in de Europalia-prijs voor schilderkunst te Oostende.

1963
Onderscheiding in de Olivettiprijs voor beeldhouwkunst te Brussel.  Geselecteerd voor de prijs van Knokke.

1964
Wordt lid van L’institut International des Arts et Lettres.

1965
Maurice Haccuria geeft een nieuwe impuls aan zijn grafisch oeuvre : levendige fantasie en spontaneïteit in zuiver zwart-wit.
Onderscheiden in de derde Olivetti-prijs voor schilderkunst (Paleis voor Schone Kunsten te Brussel).

1967
Realiseert integratie-opdrachten : een groot ijzeren reliëf voor de gevel van het Administratief Centrum te Hasselt en een monumentaal kunstglasraam voor de kapel van het Woluwedal te Sint-Lambrechts-Woluwe.

1969
Illustreert “Maran Atha”, gedichten van Mark Dangin.

1970
De bezwering van het noodlot. Maurice Haccuria keert terug naar de streek van Aarschot en vestigt zich aan de Heikant te Rotselaar.  Herademt, herleeft.

1972
Bronzen medaille op de 11e Internationale Biënnale voor Xylografie te Capri.

1973
Laureaat van de Hembecca-prijs voor Grafische Kunst (Cultureel Centrum te Brussel)

1974
Zegt vaarwel aan het onderwijs.

1976
Schildert, maakt zeefdrukken en linogravures. Zijn creativiteit bereikt nieuwe horizonten : hij gebruikt enorme boomstammen voor zijn beelden en ontdekt het Mekka van de beeldhouwers, Carrara.

1977
Wordt lid van de Belgische Raad voor Plastische Kunsten. Exposeert voor het eerst in ons land zijn marmeren sculpturen.
Blijft tot 1988 jaarlijks naar Carrara om er te gaan werken in marmer.

1988-89
Schildert. Kapt beelden uit arduin en uit de laatste marmerblokken van Carrara meegebracht.

1990-91
Voert een hopeloze strijd tegen de ziekte die hem treft.
Schildert. Maakt zijn laatste beeldjes in brons, zijn laatste lino-sneden.

PRIJZEN HACCURIA :

• Jonge Belgische Schilderkunst – Brussel – 1957 en 1958
• Talens-prijs voor België – Brussel 1959
• Zwitserse Prijs voor Abstracte Schilderkunst – Lausanne 1961
• Europa-prijs van Schilderkunst – Oostende 1962
• Prijs van de Belgische Kunstcritici – Charleroi 1962
• Olivetti-prijs voor Beeldhouwkunst – Brussel 1963
• Laureaat Hembecca-prijs voor Grafiek  – Brussel 1973
• Bronzen medaille van de Internationale Prijs van RHO – Milaan 1985
• Zilveren medaille Internationale wedstrijd te Seoul – Zuid-Korea 1985                                                                                                                                                             

VERZAMELINGEN HACCURIA : 

• De Belgische Staat
• Het Prentenkabinet van de Koninklijke Bibliotheek Brussel
• Het Kunstpatrimonium van de provincie Brabant
• De Kunststichting Rotterdam
• Het Stedelijk Prentenkabinet Antwerpen
• Het Middelheim museum Antwerpen
• Het Ministerie van Nederlandse en Franse Cultuur Brussel
• De World Print Council San Francisco
• Het Modern Museum Brussel
• De musea van Capri, Macerata, San Fransisco, Skopje, Antwerpen en Brussel

BRON :  

• Uitgave naar aanleiding van expo Haccuria – C.C. Het Gasthuis Aarschot 1997.
• Uitgave naar aanleiding van expo Haccuria – C.C. Het Gasthuis Aarschot 2019.

BELGISCHE SCHILDERS IN DE 19 DE & 20STE EEUW :

Haccuria, Maurice (Jeuk (Goyer), 1919 – Leuven, 1991) Schilder, beeldhouwer, graficus, autodidact.  Schilderde in 1943 animistische landschappen.  Verwerkte het expressionisme en het kubisme en belandde ca. 1960 bij een lyrische abstractie die nauw verwant was aan de action painting en de Cobra-vormgeving.  Werkte ook enige tijd monochroom, maar vanaf het einde van de jaren ’60 werd het palet terug kleurrijker.  Uit de pers : “Het werk van Maurice Haccuria  is tegelijkertijd én enerzijds ontledend, uitrafelend, de natuur herleidend tot enkele elementaire grafische bestanddelen, en anderzijds intuïtief, radend naar de zin van het leven en de natuur, van de mens en zijn wijze van bestaan”. Debuteerde in 1959 ook met beeldhouwen.  Over zijn beeldhouwkunst :  “Hij slaagt erin van de logge massa een structuur vrij te maken die uitmunt door haar rustige elegantie.  In zijn composities blijkt het verstandelijk scheppen het te halen op de verbeelding, alhoewel het gevoel zelden afwezig is.”  Prijs van de Jonge Belgische Schilderkunst in 1957 en 1958. Was leraar aan de Academie te Aarschot.  Werk o.m. in het Prentenkabinet te Brussel, in het Middelheim te Antwerpen.   Vermeld in BAS 1

Paul Piron

PERSOONLIJKE INDRUKKEN :

Na de verwantschap met de mythologische motieven van de oude beschaving, waarop de eerste beelden van Haccuria wijzen, blijkt hij intussen zijn thematiek gedeeltelijk verlegd te hebben. Dit bewijst een bronzen beeld als ” De Heerser” waarin men een soort krijger kan herkennen en waarin de kunstenaar duidelijk een nieuwe richting inslaat.
Ook in de schilderijen wordt een vernieuwing aangekondigd. In “Regendag” een bijzonder rijk werk, waarin wit en zwart centraal staan, schuiven allerlei kleuren achter het centraal gedeelte weg om verder, bij de rand van het schilderij, weer in volle kracht te voorschijn te komen. De luminositeit speelt een belangrijke rol in zijn jongste werken.

W.M. Roggeman – 1974

Tussen het barbaarse van de action painting en het cerebrale van de koude abstracten heeft Haccuria zijn werkwijze gevonden, zijn bevrijding zijn ontlading. Zijn kunst beperkt zich niet tot het schilderen van het object, doch het is veeleer een bewerken van een reeks gevoelens tot gebalde, explosieve momenten.

Jaak Baert – 1976

De temperamentvolle verworvenheden en ook de slordigheden van COBRA, heeft Haccuria weten om te buigen in een weloverwogen beheerst en gebald handschrift waaruit de al toevallige, geïmproviseerde en impulsieve geste, totaal is verdwenen en vervangen door de trefzekerheid en de natuurlijkheid van geste en kleur.

Roger De Neef – 1977

Maurice Haccuria, als autodidact begon je de veeleisende strijd om je eigen kunst. Autodidact zijn wil zeggen vanuit eigen stuwing, vanuit verwondering en bewondering, vanuit een aarzelend vermoeden krachtig zijn weg gaan in eenzaamheid.  Dit is de eenzaamheid van hen die scherper zien dieper voelen, de eenzaamheid van hen durven eigen gevoelens zuiver te beleven en hun visie opbouwen vanuit persoonlijk onderzoek. Dit is ook de eenzaamheid van hen die geen compromissen kennen en de eenvoud liefhebben, de directheid van zegging, zonder franjes. Die eenzaamheid is nu “uiteindelijk” rijke mildheid geworden vanuit het rustige weten, het weten van de wijze. Je droom is tastbare werkelijkheid geworden.

Fons Verstreken – 1997

Maurice Haccuria leerde ik in 1974 in de academie te Aarschot kennen waar hij het atelier schilderkunst – monumentale kunst onder zijn hoede had.
Hij kwam over als een rustig, ietwat bedachtzaam man, die met zijn internationale ervaring als beeldend kunstenaar een hele generatie artistiek gemotiveerden uit Aarschot en regio in contact bracht met en bewust maakte van het actuele kunstgebeuren. Zo opende hij voor vele jonge kunstenaars de deur naar nieuwe artistieke mogelijkheden, naar het experiment met materie en ruimte en gaf hij een nieuwe dimensie aan de Aarschotse academie.

Ben Cloots – 1997

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

MAURICE HACCURIA 25 ANS GRAVURES :

Passionné par toutes les formes d’expression, Maurice Haccuria est peintre, sculpteur, graveur. Il est l’auteur d’un éventail de créations que ne peut laisser indifférent et son oeuvre gravé, en particulier, qui s’est étendu sur une période de vingt-cinq ans, révèle, plusieurs facettes de sa personnalité artistique. On y décède une imagination et une fantaisie sans bornes, un esprit léger et rapide, une liberté très virile dans l’exécution.

Maurice Haccuria est né en 1919. Artiste autodidacte, il nous entraîne dans un monde qui, dès le départ (1950) , lui est très personnel, une figuration des choses et des êtres déjà empreinte d’une grande esthétique. La technique qu’il utilise – le bois ou le lino – n’est certainement pas une des plus appréciée en dehors des connaisseurs, mais cette matière lui permet de transmettre par le jeu des ombres et des lumières tout ce qu’il ressent.

C’est en 1953 à 1958, par l’illustration de livres, que l’artiste découvre petit à petit ce monde suggéré par le bois et qui retient toute son attention.

De “Hiroshima” (1954) aux “Quatre saisons” (1981) que de chemin parcouru! Et pourtant Haccuria est toujours resté lui-même. Au fil des années, en plus des dons naturels qu’il possède, il a acquis une grande habilité manuelle. Il a compris et découvert l’expression d’un art instinctif. On éprouve au premier abord le sentiment d’un travail de facilité. Mais cette facilité est compensée en réalité par la connaissance approfondie d’un métier qui ne supporte aucun repentir. Le graveur ne peut se permettre aucun détour pour atteindre son but. Les lignes doivent être précises pour représenter formes et contours. Le cadrage est puissamment articulé, les accessoires se limitent à l’essentiel, le décor est indiqué au minimum. Ensimplifiant leur vision, il les incorpore à la composition générale. La déformation imposée aux personnages vise à en exalter le caractère et à en dégager la quintessence : gagnant ainsi en puissance, elle se rapproche de l’intention caricaturale. Ses juxtapositions audacieuses de zones noires et blanches non adoucies constituent le style du graveur. Et ce style s’adapte particulièrement bien à la technique de la gravure sur bois et sur lino. Il contribue à mettre en valeur les vertus constructives du cerne et, par l’élément décoratif, renforce l’équilibre du sujet.

Il simplifie et incise fortement les lignes, le mouvement, ce qui met en relief les contours; il s’appuie sur la simple valeur des contrastes, il n’y a pas de demi-teintes. Occasionnellement, l’incision déchiquetée d’un contour intérieur donne un effet d’ombre.

C’est dans un voyage un peu fantastique, par sa vision des formes, qu’il recherche et trouve la puissance des volumes. Il utilise les constructions pour accuser les droites. Il nous entraîne dans un au-dela dans une rêverie, où chacun peut s’isoler. Il domine et ordonne l’intériorité des sentiments, tout en accrochant le regard.

Monique Marechal – 1981

Louis Jacques Camerlinckx studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten te Brussel en vervolgde zijn studies aan het Hoger Instituut voor Beeldende Kunsten te Antwerpen, waar hij onderricht kreeg van o.a. Baron Isidoor Opsomer en glazenier Eugeen Yoors.

Hij verwierf bekendheid met zijn kruisweg, welke hij maakte in 1945 te Onze-Lieve-Vrouw Tielt. Deze kruisweg maakte zoveel indruk op de mensen , dat deze werd erkend door het Vaticaan. Vervolgens ontving L.J. Camerlinckx vele opdrachten.

Hij gaf les te Aarschot aan de teken-en schildersschool, welke hij mede-oprichter van was.
In 1950 huwde hij Madeleine Douven, één van zijn privé-leerlingen. Ze verhuisden naar Leopoldsburg. Daar legde hij zich toe op portret en figuur-tekenen / schilderen, zowel met pastel als olieverf. “De mens”, dat fascineerde hem! Het karakter, het individu.

In 1962 verhuisde hij met zijn vrouw en dochter naar de bosrijke omgeving te Eksel. Camerlinckx noemde zijn villa “de thébaïde”, een plek om rustig inspiratie op te doen. Ondanks de afgelegen plaats, wist men hem te vinden, van alle hoeken ter wereld. Zijn werken zijn dan ook verspreid in België, Nederland, Frankrijk, Engeland, Monaco, Amerika, Duitsland, enz.

L.J. Camerlinckx, was virtuoos, met trefzekere toetsen, zijn eigen herkenbare stijl. Zijn leven was schilderen, en de mensenkennis die hij had, maakte van hem een onvergetelijk groot kunstenaar.